“Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst” zegt men maar hoe ervaart de jeugd de toekomst in een tijd waarin alles even stil lijkt te staan. Waarin dromen over de toekomst wachten op de toekomst inhoudt en waarin je verheugen op de toekomst een abstract begrip is geworden. Toekomstplannen waren er genoeg! Ook voor Guusje Hermans, hoofdredactrice van het Mediahuis Nijmegen die vorig schooljaar haar eindexamen deed. Zij schreef een brief aan Covid-19 waarin zij terugblikt op het verleden, de positieve aspecten van het nu en zelfs de toekomst beziet in tijden van Covid-19 als 18 jarige. Zij liet zich hierbij inspireren door verschillende artikelen, gedichten en video’s.

Door Guusje Hermans

Beste Covid-19,

Tijd is een raar gegeven. Wie had afgelopen december, toen hoop ons nog toelachte en de mensen geen angst kenden, gedacht dat het zo zou verlopen? Dat jij op ons pad zou komen? Alle boeken die we gelezen hebben vertellen ons dat we allemaal verhalen zijn. Echter, de toekomst is daar nog geen onderdeel van, van het verhaal dat we samen vertellen. De toekomst is een verwachting, een droom, iets waar men op proost. De toekomst is datgene wat nog niet is en altijd onbeschreven zal blijven. In een wereld waarin door ons allen zo volop geleefd werd, had ik nooit durven denken dat de straten leeg zouden zijn, de horeca gesloten. Dat mensen elkaar begroeten en liefhebben vanachter maskers en gesloten deuren. Dat het leven even niet meer gevierd zou worden. Dat de wereld stil zou zijn.

En toch is het zo gegaan. Ineens ontwaakte men in een andere wereld. Een wereld die in niets leek op wat we gewend waren, die in niets leek op ons thuis.

Dit jaar zou ons jaar worden. Examenklas 2020. Het jaar waarin we een hoofdstuk van ons leven afsluiten, klaar om te beginnen aan een nieuwe. Klaar om gedag te zeggen, of tot ziens. Klaar om te ontmoeten en te leren kennen. Om contact te houden, of juist los te laten. Een jaar waarin we het gevoel hoorden te hebben deel uit te maken van iets groters, iets dat het individuele overstijgt, ons bij de hand neemt en samen brengt. We hoorden ons thuis te voelen in alles dat ons aan een gezamenlijk verleden bindt. Jij hebt ons dat afgenomen, weggepakt en voor jezelf gehouden. We wilden verslaggevers zijn, het leven leren kennen en verhalen vertellen die niet beperkt blijven tot vier muren. We waren aan het dromen. Jij hebt ons wakker geschud, en uitgeput. Juist nu we de wereld in zouden gaan om te ontdekken dat die groter is dan verbeelding ons heeft doen geloven, begint zij te krimpen. Plots verschoot ons leven ingrijpend van kleur. Plots mocht niet meer, waar wij zo naar hadden verlangd. We willen dansen, zingen, samenzijn. We willen open staan voor wat er om ons heen gebeurt, kunnen verwonderen en fascineren, onbevangen het leven tegemoet treden en van de liefde kunnen proeven. Het is makkelijk om je aan emoties over te geven, als het beste wat je kunt doen is wachten. Wachten tot dit over is. Wachten tot je ons eindelijk met rust laat en het leven ons weer bijeen brengt, zodat de mensen kunnen helen. En wij weer jong kunnen zijn.

Vaak vraag ik me af, waarom? Waarom moeten mensen afscheid nemen, pijn lijden, honger hebben of uitgeput zijn? Waarom is er hartzeer en gemis? Je hebt ons veel ontnomen, maar dat geldt niet voor onze hoop, onze wil tot leven. Je kunt ons er niet van weerhouden te blijven leren en aanpassen. Je kunt ons niet van onze mening of stem beroven, van ons verlangen gehoord en gezien te worden. Van onze verschillen en overeenkomsten. Van elkaar. Zelfs de zachtheid in de aanraking van een totale vreemdeling voor hen die in jouw laatste greep zijn, kun je niet voorkomen. Weet dat de hele wereld het onderling vechten is gestaakt om deze strijd te strijden. Weet dat de mensen goed zijn. Weet dat er ondanks de oorverdovende stilte tóch muziek is, die niet gespeeld de harten warmt en ons onzegbaar lief omarmt. Weet dat wij je tegemoet zullen komen en je bij je naam zullen noemen. Dat we onze angst zullen overwinnen en je met liefde zullen omringen. Voor generaties lang zullen ze ons kennen bij onze liefde. Daar het misschien wel de liefde is, die ons doet redden.

Tot slot wil ik je graag bedanken. Voor het besef dat de kleine dingen in het leven soms genoeg zijn. Dat het leven kwetsbaar is en je haar moet koesteren. Omdat de dingen die jij elke dag voor lief neemt, de dingen zijn waar een ander jaren voor bidt. Omdat het zomaar voorbij kan zijn en tijd niet eindeloos is. Omdat het leven prachtig is en elke dag een nieuwe is. Heb het leven lief. Geef je over aan de leegte, kies ervoor de regen te omarmen, nu het onmogelijk is droog te blijven. Kies ervoor om vrede te vinden in de chaos.

En voor hen die zich voelen zoals ik: Ik hoop dat je vandaag schaamteloos zult dansen en luid zult zingen. Ik hoop dat je dat ding doet dat je altijd al wilde doen of dat ene leert dat je altijd al wilde leren. Het is jouw tijd, dus laat je licht schijnen en deel de vreugde. Zeg de mensen die je lief hebt dat je van ze houdt. Bedank de dokters en de artsen. Neem controle over de dingen die je kunt controleren en laat los de dingen die je niet kunt veranderen. Leer je weg te vinden op de alsmaar groeiende golf van verandering en ruil de angst voor het onzekere voor de vrijheid die zich erin bevindt. Want echte vrijgevigheid voor de toekomst ligt in het geven van alles aan het heden. Ik hoop dat vreemdelingen je doen glimlachen en je weer verliefd wordt op het leven.

Liefs,

Guusje

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here