Als kleuter de klas uitgeworpen worden, met de hele groep 8 huilen bij de afscheidsmusical en dan plotseling de laatste schooldag van je middelbare schooltijd. Het stemt wat weemoedig: weer een stapje verder naar zelfstandigheid en weer een beetje afscheid nemen van iets wat oeverloos saai was maar ook oneindig vertrouwd. Waarom is school toch de leukste tijd van je leven als het voorbij is?

Marit Eken blikt nu al terug en schreef hierover een ontroerend vaarwel aan school.

Door Marit Eken

Zo, poeh wat een reis! Wat heb ik veel beleefd in de tijd dat ik op het Canisius College heb gezeten! En oh, wat heb ik veel geleerd en ervaring op gedaan.

Brugklaskamp…gluren bij de jongens

Als lief klein 10-jarig meisje zette ik voor het eerst een stap op het Canisius College. Tijdens de Open dag voelde ik me gelijk thuis. Wat een geweldig fijne sfeer heeft deze school, dacht ik. Als twaalfjarig meisje kwam ik in de eerste klas, vmbo-t/havo. De allereerste dag was zo opwindend! Gedachtes schoten door me heen: wat zouden mensen van me vinden? Zou ik vrienden krijgen? Oh wacht…is dit shirtje niet kinderachtig? Zou mijn mentor me aardig vinden? En wat nou als ik de middelbare school heel moeilijk ga vinden? Daarnaast natuurlijk weer mijn hele garderobe meegenomen op brugklaskamp… whaha! Hoe wist een brugklasser nou wat ze allemaal voor geweldige avonturen ging beleven in die tijd? Stiekem uit bed sluipen tijdens het brugklaskamp om middernacht om te gluren bij de jongens… ‘ssstt zachtjes!’

Jezelf stukje bij beetje leren kennen

In het tweede jaar was ik al meer gesetteld op school. Voelde me al wat zekerder en had al leuke vriendinnen gemaakt. Daarnaast kregen we een nieuw vak: Duits. Wir lieben das… ehm nein! Duits was misschien niet mijn leukste vak wat ik gevolgd heb, maar ben blij dat ik deze taal twee jaar gevolgd heb! Zeer leerzaam vond ik!

Het derde jaar ben ik naar havo gegaan, waar ik zo trots op was! Daarnaast kreeg ik een nieuwe klas met sommige bekende gezichten van de burgklasjaren. Dit jaar was een gek jaar. Naast dat ik op school groeide, begon ik mezelf steeds stukje bij beetje te leren kennen. Ik merkte dat leerlingen om me heen zichzelf ook aan het ‘uitvinden’ waren, wat ik soms wel grappig vond! Al dat macho gedrag van die stiekem nog kleine jongetjes. Echt om te lachen! De meiden werden pittiger en zaten soms in de haren van de ander… oepss! Dit schooljaar brak ik ook allerlei dingen. Om te beginnen: mijn pols. Gevolgd door mijn voet en 10 minuten later, op dezelfde dag, mijn middelvinger door een basketbal tijdens sportdag. Hoe krijg je het voor elkaar zou je je afvragen! Als laatste mijn neus bij gym, die later scheef bleek te staan. Kwam ik ook weer bij Jolanda aan die altijd zo behulpzaam was om me te helpen met mijn ‘ongelukjes.’

Dankzij de lessen nieuwe inzichten verwerven

Nu komt het dichtbij! Het vooreindexamenjaar. Lichte spanning in mijn ogen was zichtbaar! De leraren hoorden je zeggen: “Jongens, alle schoolexamencijfers die je nu haalt moeten goed zijn.” De leerlingen vervolgens: “ehm mevrouw u geeft ons alleen maar stress op deze manier!” Of je had de stoere leerlingen die zeiden: “Och meneer boeie, da’s pas over een lange tijd joh!” Ondertussen hadden we ook maatschappijleer als nieuw vak. Oh, wat een geweldige docente had ik zeg! Mevrouw Elly te Molder. Wat kan u fijn lesgeven, dat mag zonder twijfel gezegd worden. Ook hadden we ethiek als nieuw vak en wat een gaaf vak is dat! Onwijs veel nieuwe inzichten gekregen over allerlei aspecten! Ik ging ook echt anders naar bepaalde situaties of gebeurtenissen kijken. Meneer Sebastiaan Siemerink was een top docent!

Nieuwe vrienden  in een moeilijk jaar…voor altijd in het hart gesloten

Het bloed begint te stollen, want het eindexamenjaar is tevoorschijn gekomen. Alle docenten hebben dit jaar, ondanks het coronavirus, zo hun best gedaan om ons les te geven, ons dingen uit te leggen en ons aan te moedigen! Wat een gave docenten zijn er op het Canisius College. Ik heb natuurlijk niet van iedereen les gehad, maar van de docenten die mij les hebben gegeven: zo erg bedankt! Dit jaar was voor mij en ongetwijfeld ook andere leerlingen een super moeilijk jaar. Ondanks we gelukkig wel naar school konden, voelden we de leegte in de gangen. Sommigen vonden het fijner, die rust, sommigen vonden het alleen maar verdrietig. Toch hebben we allemaal doorgezet en zijn we er bijna! Bovendien heb ik de allerleukste vriendinnen gemaakt in dit jaar! Ze zitten in mijn hart en ik ben dankbaar en trots op deze vriendschap!

Als allerlaatste wil ik mijn liefdevolle mentor Anne Melchers bedanken voor de twee jaar dat ik haar mentorleerling mocht zijn. Ze heeft me geholpen en geaccepteerd hoe ik ben, waardoor ik een hele bijzondere band heb gekregen met haar. Dat gevoel gaat nooit meer weg! Een mentor die er altijd voor jou is, een mentor die betrokken is in het mogen zijn van jezelf en die je aanmoedigt in moeilijke tijden, terwijl ze het zelf ook moeilijk heeft. Wat een geweldig lieve vrouw!

Lieve en mooie school, zo erg bedankt voor deze fijne tijd dat ik hier mocht zijn en zo erg bedankt dat ik mezelf hier mocht ontwikkelen. Ik ga hier met een liefdevol hart en een big smile van herinneringen weg van deze school!

Dag lieve school!

3 REACTIES

  1. Geweldig lieve Marit, lieve kleindochter. Geweldig geschreven, prachtige afsluiting! Talent. Van wie? Zullen we nooit weten. Misschien je opa, Neerlandicus?
    Je hebt je heel goed ontwikkeld, bijna helemaal klaar voor de wereld buiten school. Veel succes en heel veel levensvreugde….Opa

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here