In het kader van ‘De week tegen het pesten’ volgen we Esther, een fictief personage dat in haar dagboek vertelt over hoe het is om gepest te worden. Elke dag lezen we iets meer over haar angsten, de pestkoppen en de reacties van de omgeving. 6 Brugklassers brengen haar verhaal in beeld. In de twee laatste delen worden we meegezogen in de meest donkere gedachte van Esther. Houdt zij het vol en kiest zij de juiste oplossing?

Door Noa Grandjean Perrenod Comtesse

Lief Dagboek,

Ik begin me steeds vaker af te vragen wat het nut nog is. Gelukkig zijn Petunia en Cindy weg. Maar nog steeds, elke dag wordt het pesten erger. En het ergste ook nog is dat elke keer als ik wil zeggen dat ze me pesten, doen ze opeens super aardig. Maar als de docenten dan weer weg zijn begint het weer. Het pesten is nu ook in de klas verder gegaan, ook al zitten Milan en James niet bij mij in de klas. Jazz blijft de ergste en ze zit natuurlijk ook weer bij me in de klas. We zijn door de mentor naast elkaar geplaatst achterin de klas, dus nu kan ze doen en laten wat ze wil zonder dat het wordt opgemerkt.

Toen ik vanmiddag ging lunchen kwamen Jazz, Milan en James weer bij me zitten, maar deze keer zat ik alleen buiten. Ik werd geslagen en geschopt. Ook ben ik bedreigd met: “als je er zelf geen eind aan maakt doen wij het wel” en dat is tot nu toe wel de ergste opmerking die er is gemaakt. Maar ik bleef maar denken. Wat als ze het menen? Wat ben ik eigenlijk nog waard? Waarom nog dit snert leven leiden? Tja, zo’n stap…ik weet niet…maar door hun opmerking voel ik mij wel heel somber.

Toen ik thuis kwam ben ik op bed gaan liggen. Depri en nergens meer zin in en met donkere gedachten. En die ene opmerking die maar in mijn hoofd tolde. Alleen al de gedachte eraan… geeft rust. Maar wat nu te doen? Doodstil lag ik daar in mijn kamer en toen kwam mijn vader thuis, te vroeg of misschien op tijd.

Hij riep angstig waar ik zat en toen wat boos: “WAT BEN JE AAN HET DOEN?!!”  Ik antwoordde met: “niks…” Maar toen papa mij zo bleek en stil op bed zag liggen, begreep hij onmiddellijk met welke gedachte ik speelde. Geschrokken kwam hij naast mij zitten, streek over mijn haren en zij zachtjes: “Niet doen hè! Ik wil jou niet kwijtraken’.

“Sorry pap…”

https://www.kindertelefoon.nl/

Kindertelefoon: 0800-0432

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here