In het kader van ‘De week tegen het pesten’ volgen we Esther, een fictief personage dat in haar dagboek vertelt over hoe het is om gepest te worden. Elke dag lezen we iets meer over haar angsten, de pestkoppen en de reacties van de omgeving. Zal zij aan het eind van deze week de oplossing hebben gevonden? 6 Brugklassers brengen haar verhaal in beeld. Vandaag deel 4 waarin de gevolgen van pestgedrag nog meer zichtbaar worden.

Door Feline Flinsenberg

Lief Dagboek,

Helaas… Het gaat nog steeds niet geweldig. Er is wel één ding veranderd: M’n stiefmoeder is eindelijk weg! En Cindy is natuurlijk ook meegegaan. Vader vindt het wel jammer maar begrijpt ook wat er tussen mij en Petunia speelt. Het ging zo: Ik kwam uit school en alleen papa was thuis, ik groette hem en ging bij hem aan tafel zitten. Ik zei: “Pap, ik moet je iets vertellen”. Papa keek geschrokken. Ik vertelde dat de band tussen mij en Petunia niet zo goed was. Hij was erg geschrokken toen ik het vertelde. Dat begreep ik ook wel, want als papa in de buurt was deed Petunia aardig tegen me. Als papa alleen boodschappen ging doen brak de hel los… Als ik beneden was tenminste. Er worden dan lelijke dingen tegen me geroepen door Petunia, soms is het zelfs zo erg dat ik geslagen word. Ik schrijf zo verder; er wordt op mijn deur geklopt.

Het was papa. Er is blijkbaar door school gebeld. Mijn mentor heeft gezegd dat ik het niet goed doe op school en teveel onvoldoendes haal. Wisten ze maar hoe het komt. Ik durf het niemand te vertellen omdat ik me er voor schaam. Ooit komt het goed. Daar ga ik vanuit.

Het pesten was in de pauze alleen nog maar erger geworden dan gister. Ik moest plassen en liep naar de wc. Ik kwam Jazz tegen. Ze zei dat ik een slet ben en nooit vrienden zou krijgen. Toen ze weg liep werd ik door haar aan de kant geduwd. Ik zat in m’n eentje in de aula mijn brood te eten toen Milan, James en Jazz naast me kwamen zitten. Als je denkt dat ze dat voor de gezelligheid deden had je het heel erg fout! Ik werd door Milan in mijn gezicht geslagen en of dat nog niet erg genoeg was trapte James me drie keer tegen mijn scheenbeen. De rest van de pauze lieten ze me gelukkig met rust. Ik zit zo te twijfelen of ik de kindertelefoon zou bellen. Ik doe het morgen! Ja. Dat spreek ik met mezelf af!

Oh ja, mijn stiefmoeder. Ik zeg maar opgeruimd staat netjes. Ik ben zo blij dat ze weg zijn. Petunia wilde dat zo graag dat ik haar moeder noemde, maar dacht het niet. Echt niet dat ik haar zo ga noemen. Ik ben blij dat papa mijn kant heeft gekozen en inzag dat het niet zo verder ging. We hebben weer een dag overleefd. Op naar de volgende.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here