Voor de kerstvakantie was Mariël Hutten te gast in 4 havo in het kader van het project ‘In Europe Schools’ https://www.youtube.com/watch?v=4BkpHLKXHy0 waarbij het thema migratie centraal staat. “Mensen uit de praktijk brengen de boodschap het beste over”, aldus docent geschiedenis Dennis Ratering die met een hele rits aan gastsprekers de leerlingen stof biedt tot nadenken en inspiratie voor de documentaire die zij als eindopdracht gaan maken.

Mariël kwam praten over de organisatie “Buddy to Buddy” die vluchtelingen en Nijmegenaren aan elkaar koppelt met het doel vluchtelingen uit hun sociale isolement te halen en de betrokkenheid van Nederlanders bij de nieuwkomers te vergroten. Naast haar werk voor deze organisatie, deelde zij haar ervaringen als vrijwilliger in het vluchtelingenkamp Moria op Lesbos. Daarover gaat onderstaand interview.

Door Helena van Woerkum

Waarvan ben je het meest geschrokken?

“Van de hygiëne en een kindje dat alleen tussen het vuilnis zat. Ik pakte haar vast en ging op zoek naar haar ouders. Ze zat ook onder de schurft. Ik had uiteindelijk haar ouders gevonden, alleen zij keken me aan met een lege blik. Geen emotie, niet blij, niet verdrietig.”

Ben je bang geweest?

“Nee, in ieder geval niet voor mijn eigen leven.”

Als je de kans zou krijgen om weer een keer terug te gaan, zou je dat doen?

“Ja dat zou ik wel willen doen, maar niet zo lang als ik heb gedaan. Het was namelijk wel erg zwaar.”

Wat was de impact toen je terug kwam in Nederland?

“Je kunt het niet altijd helemaal overbrengen, een stukje is dat ik het heb meegemaakt en dat je het kunt overbrengen maar het is toch mijn verhaal en dat is lastig om over te brengen. Ik ben wel dankbaar voor het leven dat wij kunnen hebben nu ik ook heb gezien hoe het er ergens anders aan toe gaat.”

Moest je ’s nachts nog werken en waar sliepen jullie?

“Wij hadden gewoon een mooie plek met bedden om te slapen, en het was dus best oneerlijk vergeleken met de vluchtelingen. Ik heb wel een paar keer ’s nachts moeten werken en het was erg koud en ook heel grillig. We hadden ook wel diensten ’s nachts maar dat vond ik naar, ik vond het niet erg leuk om te doen.”

Hoe ben je er eigenlijk op gekomen om dit te gaan doen?

“Ik zag een foto van een jongetje dat was aangestrand, en er waren vrienden van mij die daar werkten als verpleger en toen dacht ik dat ik daar ook wilde werken, dus ging ik rondvragen en kon ik daar gaan helpen.”

Waar ben je het meest trots op wat je daar hebt bereikt?

“Die kleine momentjes, bijvoorbeeld met een oude vrouw toen ze lekker in een warm bed lag, en toen aaide ze me over mijn gezicht. Ze was echt heel dankbaar en dat vond ik erg mooi.”

Waren er momenten dat je er verdrietig van werd?

“Ja ik voelde me soms erg machteloos. Ook dat de vluchtelingen in zo’n tentje moesten slapen dat voelde gewoon niet goed. Die machteloosheid voel ik nog steeds wel een beetje.”

Waren er daar dieren?

“Er waren vooral veel zwerfhondjes. De kinderen die vonden dat erg leuk dus je zag ze altijd met die hondjes spelen. Heel leuk was dat.”

Ben jij geïnteresseerd geraakt in de organisatie Buddy to Buddy, kijk dan eens op hun website en wellicht heb jij dan ook binnenkort een nieuwe vriend erbij: https://buddytobuddy.nl/nijmegen/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here