In het kader van ‘De week tegen het pesten’ volgen we Esther, een fictief personage dat in haar dagboek vertelt over hoe het is om gepest te worden. Elke dag lezen we iets meer over haar angsten, de pestkoppen en de reacties van de omgeving. Zal zij aan het eind van deze week de oplossing hebben gevonden? 6 Brugklassers brengen haar verhaal in beeld. Floor Mostert bijt de spits af.

Door Floor Mostert

Lief Dagboek,

Ik zit op de bank. Na te denken. Over hoe ik het dit jaar ga volhouden. Het is me tot mijn verbazing elk jaar gelukt. Maar dit jaar ga ik alweer naar de tweede. En Jazz doet de laatste tijd ook zo raar… Morgen is het zover. Ik loop naar beneden, met mijn hoofd omlaag gericht. ‘’Hoi…’’ zeg ik. Mijn stiefmoeder kijkt me aan. ‘’Je mag me ook mama noemen hoor!’’ Ik slik en probeer haar te negeren. ‘’Esther?’’ vraagt ze? Ik loop snel naar boven, nadat ik mijn boeken heb gepakt. ‘’Esther! Kom eens terug!’’ Sneller ren ik de trap op. Ik kijk naar achter, maar struikel over een traprede heen en maak dan een harde smak op de grond. Ik krabbel snel overeind en ren naar mijn kamer. Mijn pols brandt. Ik kijk ernaar. Hij is superdik en bloedt een beetje. Snel ga ik slapen, maar het lukt me niet… Na onrustig woelen val ik eindelijk in slaap.  

 Nee… NEE!!! Snel schrik ik op uit mijn bed. Ik voel het zweet van mijn hoofd afdruipen en mijn shirt plakt aan mijn lichaam vast.… Wat een nare droom… Ik kijk op de wekker. 07:45. ‘’Shit!’’ roep ik. Snel sta ik op en kleed me om. Als ik beneden ben zie ik mijn vader zitten. Hij lijkt ongelukkig. Hij kijkt me bedroefd aan. Ik probeer zijn gezicht te vermijden. Snel pak ik mijn spullen in en spring op de fiets. Mijn vader staat voor het raam. Snel fiets ik weg. Tussen het fietsen door neem ik soms een hap van mijn brood. Om 08:50 kom ik aan in het Engelse lokaal. Mijn ogen zoeken Jazz. Ze is er niet. Mevrouw Smidt kijkt me boos aan. ‘’Waarom ben je te laat?’’ vraagt ze me. Ik kijk naar de grond. Dan kijk ik haar smekend aan. ‘’Verslapen…’’ fluister ik bijna. ‘’Wat zeg je?’’ vraagt ze. Ik weet best dat ze me wel hoorde. ‘’Verslapen.’’ Iets harder. ‘’Wat? Praat eens wat harder? Ik kan je echt niet verstaan!’’ roept ze. Ze heeft me nooit gemogen. Ik kuch. ‘’Ik heb me verslapen,’’ zeg ik dan… ‘’Heb je een briefje gehaald?’’ zegt ze streng. Ik loop naar haar toe en leg het briefje op haar bureau. Ze knikt langzaam. ‘’Morgen om 08:00 melden.’’ De klas grinnikt. Het huilen staat me nader dan het lachen. De plek naast me is leeg. Ik kijk Milan aan. Hij grijnst flauwtjes. Gelijk schiet mijn angst omhoog. Ik draai snel mijn hoofd terug en hoor achter me iemand lachen. Ik weet wel bijna zeker dat het James is. Gefluister en dan is het stil. Vandaag gaat het weer beginnen. Spookt het door mijn hoofd. 

De bel gaat. Angstig loop ik naar buiten. Ik zoek Jazz nog een keer en toets haar nummer in. Maar het is al te laat. ‘’Jij daar!’’ hoor ik achter me. Ik verstijf. Gelijk ben ik omsingeld. James voor me, Milan naast me. Ik loop gewoon door. ‘’Je hoorde me wel, Esther!’’ Ik sta weer stil. James komt langzaam op me aflopen. Hij duwt me grof tegen de muur aan. Hij lacht gemeen. Er gaan allerlei onbeschrijflijke gedachtes door mijn hoofd. Ik hoor voetstappen. Ik voel een enorme pijnscheut en dan het gelach van Milan. Hij heeft me getrapt in mijn rug. Ik zak in elkaar. Het brandt. Dan tilt James zijn vuist op. Ik zie hem langzaam op me afkomen. Dan wordt het zwart voor mijn ogen. 

Als ik wakker word, zie ik mijn mentor voor me. ‘’Wat heb jij gedaan?’’ vraagt hij. ‘’Van de trap gevallen…’’ mompel ik. ‘’Dan heb je een flinke smak gemaakt zeg!’’ Het is even stil. ‘’Neem morgen maar vrij.’’ Hij loopt de deur uit. Als ik buiten ben, pak ik mijn telefoon erbij. Ik toets een nummer in. 0800-0432. De telefoon gaat over. ‘’Hallo, met de kindertelefoon! Waar wil je over praten?’’ Gelijk hang ik weer op. Ik zweet. Alles voor mijn ogen begint te draaien. Snel haal ik diep adem, maar dan begin ik te hyperventileren. Na tien seconden wordt alles weer een beetje normaal. Ik besluit om maar naar huis te gaan. Voordat het weer misgaat. Nog een keer kijk ik op mijn telefoon. Ik zie mijn blauwe oog. Gelukkig ben ik het wel gewend. Snel ren ik naar mijn fiets toe, maar mijn rug doet te veel pijn om te rennen. ‘’Dat wordt naar huis lopen!’’ mompel ik. Na 45 minuten kom ik thuis aan. Mijn vader staat gelijk op. ‘’Esther!’’ roept hij blij. Als ik zie dat mijn stiefmoeder er niet is, ben ik ook blij. ‘’Hoi papa!’’ roep ik blij. Mijn vaders gezicht vertrekt. ‘’Wat is er?’’ vraag ik. Hij voelt aan mijn oog en pols. Hij wrijft over mijn rug. ‘’Auw!’’ roep ik uit. ‘’Wat heb jij gedaan?’’ vraagt hij. Snel ben ik aan het brainstormen. ‘’Van de trap gevallen…’’ zeg ik. Ik zie aan mijn vaders gezicht dat hij het niet gelooft. ‘’Zeker weten?’’ Ik twijfel. ‘’Ja, ik struikelde…’’ Ik lieg half, want dat van mijn pols is wel zo. Maar toch doet het me pijn.  

Twee dagen later word ik wel op tijd wakker. Ik pak mijn spullen in. Gelukkig geen Engels op het programma. Als ik naar beneden kom, zit mijn stiefmoeder met mijn vader op de bank. Stiekem hoop ik dat ze op een dag nooit meer van elkaar gaan houden. Alleen nu zitten ze op de bank. Iets te dicht bij elkaar. Eigenlijk wil ik doorlopen, maar mijn voeten zitten aan de vloer vastgenageld. Mijn vader kijkt op. ‘’Goedemorgen!’’ Hij loopt op me af. Ik ontspan pas weer als hij me omhelst. Mijn vader geeft me een boekje. Leeg. ‘’Een dagboek!’’ zegt hij. Nieuwsgierig kijk ik erin. Mijn stiefmoeder kijkt me een beetje griezelig aan. Na het ontbijten en tandenpoetsen is het tijd om naar school te gaan. Als ik fiets, komt er een meisje langs me en ik heb haar nog nooit gezien. Zo te zien gaat ze naar dezelfde school als ik. Als ik mijn fiets in de stalling zet, voel ik de ogen van James en Milan op mijn rug branden. Ik draai me om. Daar staat het onbekende meisje weer. Ik bekijk haar nog eens goed. Ze slaat haar arm om James heen. ‘’Hallo kleintje!’’ pest ze me. Ik herken haar stem gelijk. ‘’Wat?’’ roep ik uit. En gelijk weet ik dat mijn hele leven is veranderd.  

4 REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here