In deze gastcolumn stellen mentor Anne Melchers en mentor leerling Alice Yap elkaar vragen over wat er leeft in elkaars generatie. Vandaag staat het thema ‘coming out’ centraal.

Door Alice Yap en Anne Melchers

Lieve Alice,

Toen ik op de middelbare school zat in de jaren ’70 bestond er geen “coming out day of week of Paarse Vrijdag”. Het leek niet nodig te zijn. Ofwel iedereen was hetero ofwel je had het er gewoon niet over. Mijn beste speelkameraad was jaren verliefd op mij voordat hij in de 4e klas uit de kast kwam. Ik vond dat niet ongewoon aangezien hij bij onze Songfestival-imitaties altijd Vicky Léandros of Céline Dion wilde playbacken. Maar goed het was allemaal niet zo ingewikkeld. Hij viel op jongens en bleef de rest van mijn leven mijn beste vriend. Vreemd was het wel dat hij van alle leerlingen van de school de enige homo was en dat het dus lastig was een vriend te vinden. Verliefd werd hij wel, heel vaak op de mooiste jongens waar ik dan ook op viel. Maar hij had er een neus voor en dan zei hij ‘laat maar Anne, die valt niet op jou, die valt op mij. Alleen dat weet hij nog niet of durft het niet te weten’. Nu blijkt dat één op de tien mensen homo is. Dus ik dacht: ‘oké, als mijn vriend Marco nu dus op school zou zitten, zou hij vast een vriend vinden die ook op hem zou vallen!’ Maar als ik rondkijk op school, 40 jaar later, betwijfel ik dat. Daarom Alice, leg mij eens uit. Hoe zit dat tegenwoordig?

Grosses bises, Anne

Lieve Anne,

Hier mijn antwoord. Om in een brief uit te leggen hoe liefde en jezelf zijn tegenwoordig werkt, lijkt haast een onmogelijke opgave. Deel zijn en het ondersteunen van de LHBTQIA+ groep is een belangrijk onderdeel van het creëren van een veilige plek. Een veilige plek is zo ongelofelijk belangrijk en zou overal moeten kunnen ontstaan. Of 40 jaar geleden de termen LHBTQIA+ al bestonden weet ik niet. Ik zal het je uitleggen. De regenboog community of de LHBTQIA+ community is een liefdevolle groep van mensen die een label krijgen vanwege de seksuele voorkeur of het gender waar men mee geboren is. Elke letter staat voor een seksuele voorkeur of gender. Tegenwoordig is er dus een liefdevolle en begrijpende community die er misschien vroeger niet was. Zo kun je online erg veel hulp vinden en is er aandacht op school voor dit onderwerp in bijvoorbeeld gastlessen. Dagen als Paarse vrijdag en weken als “coming out week” dragen ook bij aan de openheid over dit onderwerp op school. Toch blijft de LHBTQIA+ groep een groep van diverse mensen die soms als ‘gevaar’ gezien wordt. Wat voor mij ondenkbaar is. Meestal ontstaat er uit ignorantie een verkeerd beeld over mensen. Zo worden ook in 2020 mensen van de LHBTQIA+  onterecht en minderwaardig behandeld. Binnen onze school hoop ik nog steeds dat er meer aandacht aan besteed wordt. Dat is zo nodig!! Nu een paar vragen aan jou, Anne. Waren er 40 jaar geleden bij jou op school al mensen die zich niet identificeerden als alleen man of vrouw en zo ja, hoe werd daar op gereageerd? Bestonden er groepen die als freaks werden gezien of was iedereen tolerant? Was er in de biologieles voorlichting over homoseksualiteit? Alvast een fijne coming-out week en tot Paarse vrijdag!

Alice

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here