In 2020 bestaat het Canisius College 120 jaar. In het begin van schooljaar 20/21 verschijnt er wekelijks een column waarin oud-Canisianen vertellen wat “Non scholae sed vitae” in hun leven betekent.

Door Youri Straver

Youri Straver (30) koos na zijn jaren op het Canisius College voor de journalistiek. Hij maakte voor de NOS een documentaire over de start van de Tour de France in Utrecht en volgde voor een documentaire een oorlogsfotograaf die naar Syrië reisde om verslag te doen van de burgeroorlog. Sinds 2014 werkt hij op het Mediapark in Hilversum voor verschillende radio- en televisieprogramma’s, waaronder cultuurprogramma Opium, klassieke muziekprogramma’s op NPO Radio 4 en klassieke muziektalkshow Podium Witteman.

Twijfelaar

Je weet nooit hoe andere mensen zich jou later zullen herinneren. Misschien heb je een indruk achtergelaten waardoor een hele generatie van Canisianen zich jou herinnert aan de hand van één dominant beeld. Was je die jongen die zonder te leren toch een voldoende haalde voor alle toetsen, blijf je voor altijd degene die het langst kon doorlopen tijdens de shuttle run, of was je de muzikaalste van de klas? Of was je altijd te laat, veroorzaakte je een explosie tijdens een scheikundeles en had je een abonnement op een eigen tafeltje in het nablijflokaal?

Ik koos alsnog waar mijn hart lag

Al ik terugdenk aan mijzelf, zie ik onder meer iemand die ondanks een duidelijke interesse in talen en geschiedenis, toch een pakket vol exacte vakken koos. Hoewel ik wetenschap nog steeds bere-interessant vind, is dat toch vooral vanwege de verhalen die achter allerlei ontdekkingen schuilen. Na een jaar ploeteren om het gewicht van moleculen te berekenen – wat me meestal niet lukte – koos ik in tweede instantie alsnog voor waar mijn hart lag: profiel Cultuur en Maatschappij.

Meer dan tien jaar geleden liep ik met The Final Countdown nagalmend in mijn oren voor het laatst de school uit. Sindsdien zijn de beelden die ik zelf had bij verschillende klasgenoten steeds meer veranderd of vervaagd. Aan sommige mensen heb ik überhaupt nooit meer gedacht (sorry!), van anderen weet ik wat ze gisteren hebben gegeten (thanks, Instagram), maar met elk van hen heb ik gemeen dat we een paar belangrijke jaren van ons leven samen hebben opgetrokken tot we ons tijdelijke einddoel – een middelbareschooldiploma – hadden behaald. En daarna scheidden onze wegen. In de meeste gevallen voorgoed.

Het is leuk om te bedenken dat we ooit gezamenlijk op hetzelfde punt hebben gestaan, diploma in de zak, klaar om te gaan studeren en daarna onze droombaan te vinden. Zelf begon ik met een studie rechten die gedoemd was te mislukken – wat ook vrij snel het geval was – en koos daarna pas voor journalistiek. Gezien mijn interesses en talenten was dát een logische keuze, maar net als met de bovenbouwprofielen koos ik ook mijn studie eerst verkeerd.

Dankzij de “verkeerde” keuzes die ik tot nu toe heb gemaakt, weet ik gelukkig al dat het daarna nóg leuker wordt

Ik werk nu meer dan vijf jaar als redacteur van culturele radio- en televisieprogramma’s in Hilversum. Dagelijks maak ik met mijn collega’s programma’s die door (honderd)duizenden mensen door het hele land live bekeken of beluisterd worden. Ik zit voor mijn werk vaker in het Concertgebouw, De Doelen of De Nationale Opera dan de meeste abonnementhouders en hang soms ineens aan de telefoon met beroemde schrijvers, acteurs of musici. Het komt allemaal behoorlijk in de buurt van een droombaan, maar ik weet één ding zeker: deze carrière heb ik als eerste gekozen, dus er komt ooit een moment dat ik alsnog ga switchen. Dankzij de “verkeerde” keuzes die ik tot nu toe heb gemaakt, weet ik gelukkig al dat het daarna nóg leuker wordt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here